Recuperar a gratitude

Terceiro intento. Perdín a habilidade. O tempo que había que non afrontaba o desafío de debuxar con palabras as ideas atribuladas na miña cabeza! As que afloran das emocións nas ocasións nas que a música me vai directamente dende os oídos ao corazón. Levo tempo sen ter prestado atención bastante. Agora cústame tanto enfiar as palabras, chegar mesmo a saber o que quero dicir, e si é que chego a dicir algo…!

Os anos foron pasando con cancións que seguían a poñer melodía aos momentos que ficaron como lembranzas, aos meus pensamentos. Eu, inconscientemente ingrata, deixei por un tempo que aquelas me fixeran a vida máis agradable, que soaran ao meu redor sen prestarlles a atención que merecían… como ás veces se facemos tamén cos amores das nosas vidas. Quen non ten pasado un tempo sen prestarlles a atención e os coidados que merecían? E xa postos a recoñecer esta aciaga tendencia natural das persoas a desatender mesmo aquelo que amamos profundamente; xa postos a recoñecer a nosa ingratitude, podemos poñer tamén na saca das nosas culpas a desatención á lingua. Se cadra, tiña que terse xuntado todo para que unha faísca prendera no meu pensamento a ansia por escribir novamente un pouquiño para falar das músicas que me arrolan na vida, que me achegan máis aos que eu quero, desta vez, ademais con letras en galego.

A faísca veu da man do aniversario do noso casamento, o meu amor agasalloume dous discos de Os Amigos dos Músicos dos que falaramos xa varias veces na casa: Segundo Fogar (Todomedre, 2019) e OADM (Gran Derby, 2016). Hai varios anos que os descubrira e andaban por aí, como dicía, arrolándome a vida cando cadraba que os escoitaba, buscando as súas cancións en internet ou casualmente emitidas na radio, mais nunca lles prestara a atención debida, ate agora, que están a poñerlle banda sonora ao meu outono do 2020.

Este verán que non deu para moito desfrute, unha tarde, por azar, demos cun documental que estaban a poñer na tele sobre Andrés Dobarro. Casualmente neste mes de novembro saíu tamén á luz un dobre CD con algunhas cancións inéditas deste grande (“Andrés Dobarro, Su disco perdido y sus grabaciones en Belter (1973-1975)”, Ramalama Music). El fora quen de facer que as súas cancións en galego se escoitaran e bailaran en todo o estado español e mesmo no estranxeiro, isto nunha época na que reivindicar o galego e a Galicia, non era precisamente unha maneira de gañar o favor de quen dirixía o estado con man de ferro. Mágoa que os responsables de editar este disco, non tiveran a delicadeza de poñerlle o título en galego.

Co devezo de non deixarme novamente vencer pola inercia da ingratitude estiven a explorar e atopei moitas outras belezas coas que arrolar os meses vindeiros: Son trío de “Miña Almiña”; Laura Lamontagne & Picoamperio con “Ondas do Mar de Vigo”; Devalo con “Neve de Maio”; Baiuca con “Adélia”, por referir so algunha das xoias que saíron neste ano 2020 que ben merecen ser destacadas, por darnos osixeno para a alma, neste ano tan terrible.

Paréceme agora un chiste lembrar debates de hai tempo e preguntas ós músicos que coñecíamos enfrontándoos a unha dicotomía artificiosa: a música popular independente en castelán ou o indie-pop en inglés… Que a música se cree no idioma que saque o mellor dos músicos, que lles permita poñer o sentimento nas súas creacións. Agora ben, que os creadores e creadoras que sintan a necesidade de expresarse en galego, non atopen por isto barreiras nin para facer o seu traballo nin para que eses traballos cheguen a cantas máis persoas mellor, de dentro e de fora de Galicia. Aos artilleiros de linguas convén dicirlles que o que é vehicular neste país e en calquera outro, non é necesariamente o idioma, senón a intención honesta de comunicarse, de transmitir e de conectar ás persoas que queren facelo. So os necios, acomplexados da súa fala, precisan de artificios, de estacas para marcar o territorio de onde debe falarse nunha ou noutra.

The Montgolfier Brothers – The World is Flat

Acabamos de conocer la noticia del fallecimiento de Roger Quigley, cantante de The Montgolfier Brothers y At swim two birds, además de autor de una pequeña pero interesante carrera como Quigley.

A The Montgolfier brothers los vimos en directo en el Museo Marco de Vigo, con nuestros hijos bastante pequeños, en una actuación muy especial en la que el público, sentado en el suelo, nos dejamos llevar por la profunda melancolía del duo.

No conocemos aún las circunstancias de su muerte, pero sin duda es una triste noticia para los amantes de la música.

 

Jade imagine – Coastal pines

Hace casi casi justo un año hablábamos de los australianos Jade imagine, reseñando su canción “The news”, avance de su disco de debut “Basic love”.

Un año después, Jade imagine nos siguen encantando con la presentación de una nueva canción, avance de un EP de nuevo para Milk! records. “Coastal pines” es un tema dreampop muy particular, cantado bajo una asombrosa emoción, que dibuja una melodía que fluye asustada sobre una enigmática base rítmica.

Would-be-goods – Cecil Beaton’s scrapbook

(Foto.- Beaux books)

Durante los buenos años de las ediciones en papel del fancine recibimos algunas cintas (no muchas, pero sí algunas) de amigos o de personas que habían comprado alguno de los ejemplares del Octopus y que de alguna manera querían agasajarnos con algunas de sus selecciones particulares. Entre esas cintas, la mayoría de ellas fantásticas (y que dieron vueltas y vueltas en el casete del coche mientras íbamos a conciertos o a festivales), una de ellas se abría con esta hermosísima canción.

Would-be-goods eran el grupo de la británica Jessica Griffin, que editó este “Cecil’s Beaton scrapbook” como cara B de “The camera loves me”, en un single publicado por él records en 1988. En nuestros estantes se hallan algunos de sus discos largos, como “Brief lives” o “The morning after”, llenos de canciones deliciosas, pero ninguna tan especial como esta.

Las Annettes – I’m Not Your Girlfriend

Saltando por la estantería de singles llegamos a este encantador EP, editado por Discos de Paseo en 2016, cuyas protagonistas son Las Annettes, grupo de pop sesentero y revival y fabricantes de preciosas canciones llenas de pizpiretismo y candidez, con la participación en la composición del londinense Paul Bevoir y de Ana Vaquero. Su otro single para Elefant se encuentra al lado, en la estantería.

Anteriores Entradas antiguas